Πέμπτη, 2 Απριλίου 2020

ΤΙ ΕΧΩ ΚΑΝΕΙ ΜΕΧΡΙ ΣΤΙΓΜΗΣ ΣΤΗ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ?

Γεία σας, φίλοι μου Σημερα θα σας δειξω τι εχω κανει στη Καραντινα μεχρι στιγμης


1. Εκανα αλλαγες στο Σπιτι  γιατι ειχε διάφορα. αχρηστα πραγματα που δεν ηταν χρησιμα.
2.Εφτιαξα την αποθηκη του Σπιτιου μου.
3.Διαβαζω αρκετα βιβλια.
4.Βλεπω ταινιες και σειρες στη Τηλεοραση
Και αλλα πολλα...
Οταν πηγαμε στη Αποθηκη ο γιος μου βρηκε κατι παλαια πραγματακια και εφτιαξε μια κατασκευη!!!.
                                          Σας Αρέσει?

Επισης εχω αγαπησει την σειρα Αγριες Μελισσες που την βλεπω τωρα απο αρχη γιατι δεν ειχα δει κανενα επεισόδιο γιατι οταν επαιζαν ηταν αργα για εμενα γιατι το πρωι ειχα δουλεια. 



Ο ισχυρός μεγαλογαιοκτήμονας της περιοχής Δούκας Σεβαστός θέλει πάση θυσία να αποκτήσει την έκταση που έχουν στον κάμπο τρεις ορφανές αδελφές, για να τη χρησιμοποιήσει προς ίδιον όφελος. Πρόκειται για τα κτήματα της 28χρονης Ελένης, της 22χρονης Ασημίνας και της 18χρονης Δρόσως. Τα τρία κορίτσια έχουν χάσει και τον πατέρα και τη μητέρα τους και έτσι η μεγαλύτερη αδελφή, που είναι και η προστάτιδα των μικρότερων, αναγκάζεται ύστερα από πιέσεις να προχωρήσει σε μια συμφωνία με τον τσιφλικά. Να παντρευτεί τον μεγαλύτερο γιο του Σέργιο και εκείνος να πάρει τα κτήματα ως προίκα, αλλά παράλληλα να διασφαλιστεί το μέλλον της ίδιας και των μικρότερων αδελφών της.Ωστόσο, το βράδυ του γάμου της αυτή και η αδελφές της θα βάψουν τα χέρια τους με αίμα.
Καταξιωμένοι ηθοποιοί και συντελεστές σε μία παραγωγή κινηματογραφικών προδιαγραφών
«Τρεις λευκές έχω στην αυλή για κάθε κόρη ξακουστήΤρεις λεύκες όλες τους ψηλές με κοιτάνε σιωπηλές…»
Κάθε φορά που γεννιόνταν μία κόρη ο πατέρας της Ελένης, της Ασημίνας και της Φρόσως φύτευε και μία λεύκα στην άκρη του περιβολιού τους για να τιμήσει τον ερχομό του νέου παιδιού. Όσο αυτές μεγάλωναν και έστεκαν ψηλές και λυγερόκορμες, τόσο τις καμάρωνε σαν τις κόρες του. Στην πιο περήφανη λεύκα, όμως, στη λεύκα της Ελένης, ένα σμήνος από άγριες μέλισσες είχε πια φωλιάσει. «Τυχερή θα είσαι, κόρη μου, κι η ζωή θα είναι γλυκιά σαν τούτο εδώ το μέλι. Θα δεις», της έλεγε ο πατέρας της. Όμως, τα χρόνια πέρασαν και η Ελένη κοιτούσε τη λεύκα και αφουγκραζόταν τον βόμβο… «Που να ‘ξέρες, πατέρα… Που να ‘ξέρες πως η ζωή μόνο πίκρες έχει γράψει για το ριζικό μου».
Η νέα δραματική σειρά εποχής του ΑΝΤ1, «Άγριες Μέλισσες» ήρθε στο νέο του πρόγραμμα και φιλοδοξεί να κάνει τη μικρή οθόνη, μεγάλη με μία δυνατή ιστορία και μία παραγωγή υψηλών προδιαγραφών, με κινηματογραφική αισθητική, πολυπρόσωπο καστ και διακεκριμένους συντελεστές.
«Άγριες Μέλισσες». Στο νέο πρόγραμμα του ΑΝΤ1.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ
Θεσσαλικός Κάμπος 1958. Τρεις αδελφές. Ένας καταναγκαστικός γάμος.
Ένας βιασμός. Ένας φόνος κι ένα μεγάλο μυστικό.
Η ΕΛΕΝΗ (Μαρία Κίτσου), η ΑΣΗΜΙΝΑ (Έλλη Τρίγγου) και η ΔΡΟΣΩ (Δανάη Μιχαλάκη), μετά τον θάνατο του πατέρα τους, προσπαθούν να επιβιώσουν στη σκληρή, πατριαρχική κοινωνία του Θεσσαλικού Κάμπου. Ο ΔΟΥΚΑΣ (Λεωνίδας Κακούρης), ο μεγαλογαιοκτήμονας της περιοχής θέλει να παντρέψει τον γιο του, ΣΕΡΓΙΟ (Ανδρέας Κωνσταντίνου), με την μεγαλύτερη από τις τρεις αδερφές, με σκοπό να περάσουν στα χέρια του τα κτήματα των κοριτσιών. Η Ελένη δέχεται την πρόταση, με βαριά καρδιά, ως μοναδική σωτηρία για τα χρέη τους.
Τη νύχτα του γάμου, οι τρεις αδερφές βάφουν τα χέρια τους με αίμα. Σκοτώνουν τον γαμπρό, στην προσπάθειά τους να τον εμποδίσουν να βιάσει τη μικρότερη αδελφή τους. Ορκίζονται να πάρουν το μυστικό στον τάφο τους. Η ανακάλυψη του πτώματος, όμως, θα συγκλονίσει την τοπική κοινωνία και θα αλλάξει όλα τα δεδομένα.
Η Ελένη, η Ασημίνα και η Δρόσω πρέπει να κάνουν τα πάντα για να μην αποκαλυφθεί η αλήθεια. Θα το καταφέρουν; Η «παντοδύναμη» οικογένεια του θύματος ψάχνει τον πραγματικό ένοχο και ζητά εκδίκηση.
Ποια καλά κρυμμένα μυστικά, από το παρελθόν, θα ανασυρθούν και θα τα ανατρέψουν όλα;
Συντελεστές:
Σκηνοθεσία σειράς: Λευτέρης Χαρίτος Σκηνοθέτες: Σπύρος Μιχαλόπουλος, Σταμάτης Πατρώνης
Σενάριο:  Μελίνα Τσαμπάνη
Διεύθυνση Φωτογραφίας:  Βαγγέλης Κατριτζιδάκης
Σκηνογράφος: Αντώνης Χαλκιάς
Ενδυματολόγος: Γιούλα Ζωϊοπούλου
Εκτέλεση Παραγωγής: JK Productions
Πρωταγωνιστούν: Μαρία Κίτσου, Έλλη Τρίγγου, Κατερίνα Διδασκάλου, Γιάννης Στάνκογλου, Λεωνίδας Κακούρης, Γιώργος Γάλλος, Παύλος Ορκόπουλος, Δανάη Μιχαλάκη, Θεοφανία Παπαθωμά, Γιώργος Σουξές, Αλίκη Αλεξανδράκη, Γιώργος Μακρής, Χριστίνα Χειλά Φαμέλη, Δημήτρης Γκοτσόπουλος, Αναστάσης Ροϊλός, Γιάννης Κουκουράκης, Χρήστος Πλαΐνης, Κωνσταντίνος Δανίκας, Αλέξανδρος Καλπακίδης, Γιώργος Γεροντιδάκης, Μαρία Πετεβή, Θανάσης Κουρλαμπάς, Αμαλία Καβάλη, Κωστής Σαββιδάκης, Βαγγέλης Αλεξανδρής, Δανάη Λουκάκη, Ιωάννης Αθανασόπουλος, Μαρία Αντουλινάκη, Ελένη Καρακάση, Γιώργος Ηλιόπουλος, Γρηγόρης Γιαννόπουλος.
Στο ρόλο της Ανέτ Ρουσσώ η Κάτια Δανδουλάκη
Guest Star ο Ανδρέας Κωνσταντίνου

                                      Και Καλό Μήνα με μια ωραια φωτογραφία που βρηκα στο ίντερνετ.

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2020

ΜΕΡΕΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ


                                      ΜΕΡΕΣ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑΣ


_Ο Χρόνος σταμάτησε μαζί του χαθήκαμε και οι στιγμές μας μιας ωραίας ζωής💔 μέσα στο κουτί της Πανδώρας τα έκλεισε όλα η ζωή μας και εμείς χαθήκαμε σε τοπίο μαύρο και γκρίζο δίχως ψυχή ψάχνοντας πόρτα διαφυγής να φύγουμε από αυτό την εφιάλτη που ζούμε, δεν το πιστεύω ότι ζούμε τέτοιες καταστάσεις😔💔. Ελπίζω να φύγουμε σύντομα.🌟




Έξω από την καραντίνα. η Άνοιξη ανθίζει🌹 και ομορφαίνει όμως εμείς  μέσα μας έχουμε τον Χειμώνα που παραμένει διότι μολύνθηκε από Κορονοϊό και μας μαύρισε την ψυχή. Αχ, εύχομαι σε όλους καλή δύναμη και θα φύγει αυτό το πράγμα που ζούμε, θα φύγει αν μείνουμε σπίτι άλλα πόσο να αντέξεις μέσα , προσπαθώ να κάνω δημιουργικά πράγματα άλλα δεν γίνεται η ψυχολογία πέφτει σαν βροχή .
 Φιλιά από μακριά .



Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2020

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΛΚΗ ΖΕΗ

Αποχαιρετώντας την Άλκη Ζέη

 

 


Η Άλκη Ζέη γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας της καταγόταν από την Κρήτη και η μητέρα της από τη Σάμο, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά της χρόνια. Παντρεύτηκε τον θεατρικό συγγραφέα και σκηνοθέτη Γιώργο Σεβαστίκογλου, που πέθανε το 1991. Απέκτησαν δύο παιδιά.
Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και στο Κινηματογραφικό Ινστιτούτο της Μόσχας, στο τμήμα σεναριογραφίας.
Από το 1954 έως το 1964 έζησε σαν πολιτική πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση. Το 1964 επιστρέφει οικογενειακώς στην Ελλάδα, για να ξαναφύγουν πάλι όλοι μαζί με τον ερχομό της Χούντας το 1967. Αυτήν τη φορά ο τόπος διαμονής τους είναι η Γαλλία, και συγκεκριμένα το Παρίσι, απ’ όπου επιστρέφουν μετά τη δικτατορία.
Από πολύ μικρή ασχολήθηκε με το γράψιμο. Στις πρώτες ακόμη τάξεις του Γυμνασίου άρχισε να γράφει κείμενα για το κουκλοθέατρο. Ένας από τους ήρωες που δημιούργησε, ο Κλούβιος, έγινε κατοπινά ο ήρωας του γνωστού κουκλοθέατρου «Μπαρμπα-Μυτούσης», εμπνεύστρια του οποίου ήταν η Ελένη Θεοχάρη-Περάκη. Πρώτο της μυθιστόρημα είναι Το καπλάνι της βιτρίνας (1963), που το έχει εμπνευστεί από τα παιδικά της χρόνια στη Σάμο και είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό. Ακολουθεί μια σειρά μυθιστορημάτων για παιδιά, και το 1987 κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο για μεγάλους Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα. Το 2013 κυκλοφόρησε το αυτοβιογραφικό της βιβλίο Με μολύβι φάμπερ νούμερο δύο, και το 2017 το Πόσο θα ζήσεις ακόμα, γιαγιά.
Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών για το σύνολο του έργου της.
Ο καθαρός τρόπος γραφής της, η γλωσσική αρτιότητα, η κριτική στάση απέναντι σε πρόσωπα και καταστάσεις, το χιούμορ και η διεισδυτική ματιά στα γεγονότα, είναι τα χαρακτηριστικά των έργων της Άλκης Ζέη που το έχουν κάνει να αγαπηθεί από το ελληνικό και το ξένο αναγνωστικό κοινό. Η αρραβωνιαστικιά του Αχιλλέα , Το καπλάνι της βιτρίνας και Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, συμπεριλαμβάνονται στα διαχρονικά ευπώλητα βιβλία της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Τα βιβλία της απευθύνονται κυρίως στα παιδιά και τους εφήβους, πάντα όμως διαβάζονται με μεγάλη ευχαρίστηση και από τους ενήλικες. Εμπνέονται από προσωπικές της εμπειρίες υφαίνοντας την υπόθεσή τους παράλληλα με ιστορικά γεγονότα. Τα θέματα που πραγματεύονται είναι καθημερινά και πανανθρώπινα.
Το Καπλάνι της βιτρίνας, το πρώτο της μυθιστόρημα, υπήρξε έργο - σταθμός για την ελληνική παιδική λογοτεχνία και θεωρείται πλέον ένα κλασικό έργο της παγκόσμιας λογοτεχνίας για παιδιά, με συνεχείς επανεκδόσεις από το 1963 που πρωτοκυκλοφόρησε στην Ελλάδα και πολλές μεταφράσεις και διακρίσεις στο εξωτερικό. Η Άλκη Ζέη αποτελεί πρέσβειρα της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό, καθώς το σύνολο του έργου της είναι μεταφρασμένο και κυκλοφορεί σε πολλές χώρες ανά τον κόσμο. Η ίδια έχει επίσης μεταφράσει από τα γαλλικά, τα ιταλικά και τα ρωσικά αρκετά βιβλία.
Το 2012 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου της Κύπρου.
Το 2014 αναγορεύτηκε επίτιμη διδάκτωρ του Τμήματος Επιστημών Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ενώ το 2015 απέσπασε την ίδια τιμή από το Πανεπιστήμιο Πατρών της Σχολής Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών.
Τον Ιανουάριο του 2015 έλαβε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής, διάκριση που αποδίδεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σε διαπρεπείς προσωπικότητες των τεχνών, των επιστημών και των γραμμάτων, ενώ τον Σεπτέμβριο του 2015 τιμήθηκε από τη Γαλλία με τον τίτλο του Ταξιάρχη του Τάγματος των Τεχνών και των Γραμμάτων (Commandeur de l’Ordre des Arts et des Lettres).


Πηγή:Εκδόσεις Μεταίχμιο








Αποχαιρετούμε την 'Αλκη Ζέη την αγαπημένη συγγραφέα των παιδικών μας χρόνων και των παιδιών μας την συγγραφεά του βιβλίου <<Το καπλάνι της βιτρίνας>> απόσπασμα  του οποίου κάναμε στο Ανθολόγιο της Ε΄και ΣΤ΄δημοτικού , που είδαμε πριν λίγα χρόνια στο θέατρο με άπειρη συγκίνηση ... της <<Μωβ ομπρέλας >> του <<Ψεύτη Παππού>> του <<Μεγάλου περίπατου του Πέτρου αποσπάσπατα του οποίου κάνουν τα παιδιά στο Ανθολόγιο στο δημοτικό.
Ένας κόσμος διαμορφωμένος και συγροτημένος σε φαντασία και μηνύματα από την μεγάλη αυτή συγγραφέα.
Σε ευχαριστούμε για όλα αυτά τα αναγνώσματα και την διαμόρφωση των παιδικων αθώων χρόνων.
Καλό παράδεισο!!! 
 

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2020

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ




Η Κική Δημουλά, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών , την 22 Φεβρουαρίου 2020, μετά από σύντομη νοσηλεία στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας θεραπευτηρίου των βορείων προαστίων.  

Διακεκριμένη και πολυβραβευμένη ποιήτρια της δεύτερης μεταπολεμικής γενιάς, με μεγάλη απήχηση στο αναγνωστικό κοινό.

Η Βασιλική Ράδου, όπως ήταν το πατρικό της όνομα, γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου του 1931, με καταγωγή από την Καλαμάτα. Μετά τις εγκύκλιες σπουδές της, προσελήφθη ως υπάλληλος στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην οποία εργάστηκε επί 25 χρόνια, έως το 1974, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Για μια οκταετία εργάστηκε αποσπασμένη στη σύνταξη του περιοδικού Kύκλος, που εξέδιδε η τράπεζα, με λογοτεχνικό και οικονομικό περιεχόμενο, στο οποίο δημοσιεύονταν κείμενά της. Το 1954 παντρεύτηκε τον ποιητή Άθω Δημουλά (1921-1986), ο οποίος εργαζόταν ως πολιτικός μηχανικός στους Ελληνικούς Σιδηροδρόμους. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά, τον Δημήτρη (1956) και την Έλση (1957).

Η Κική Δημουλά πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1952 με την ποιητική συλλογή Ποιήματα, την οποία αποκήρυξε μετά από λίγο και την απέσυρε από την κυκλοφορία. Από τότε εξέδωσε τις ποιητικές συλλογές:

Έρεβος (1956)
Ερήμην (1958)
Επί τα ίχνη (1963)
Το λίγο του κόσμου (1971)
Το τελευταίο σώμα μου (1981)
Χαίρε ποτέ (1988)
Η εφηβεία της λήθης (1994)
Ενός λεπτού μαζί (1998)
Ποιήματα (συγκεντρωτική έκδοση 1998)
Ήχος απομακρύνσεων (2001)
Χλόη θερμοκηπίου (2005)
Συνάντηση (Ανθολογία με εβδομήντα τρία ζωγραφικά έργα του Γιάννη Ψυχοπαίδη, 2007)
Μεταφερθήκαμε παραπλεύρως (2007)
Τα εύρετρα ( 2010)
Το 1972 τιμήθηκε με το Β' Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Το λίγο του κόσμου, το 1989 με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για τη συλλογή Χαίρε Ποτέ, το 1996 με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή Η εφηβεία της λήθης και το 2001 με το Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, για το σύνολο του έργου της. Τον ίδιο χρόνο της απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός του Τάγματος της Τιμής από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο.

Το 2002 εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, η τρίτη μόλις γυναίκα, που έτυχε αυτής της τιμής, από το ανώτατο πνευματικό ίδρυμα της Ελλάδας. Οι βραβεύσεις για την Κική Δημουλά συνεχίστηκαν το 2009 με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του έργου της και το 2010 με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας, επίσης, για το σύνολο του έργου της. Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες του κόσμου (Αγγλικά Γαλλικά, Ισπανικά, Ιταλικά, Πολωνικά, Βουλγαρικά, Γερμανικά, Σουηδικά κ.ά.).

Το 2010, με την ευκαιρία της βράβευσης της με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας για το σύνολο του ποιητικού και του πεζού έργου της η Κική Δημουλά έγραψε αυτοβιογραφούμενη:
«Ένα βιογραφικό σημείωμα πρέπει, αφού γραφτεί, να μείνει επ' αρκετόν καιρό κρεμασμένο στον αέρα από ένα τσιγκέλι αυστηρότητας, ώστε να στραγγίξουν καλά τα στερεότυπα, οι ωραιοποιήσεις, η ρόδινη παραγωγικότης και ο πρόσθετος ναρκισσισμός, πέραν εκείνου που ενυπάρχει στη φύση μιας αυτοπαρουσίασης. Μόνον έτσι βγαίνει το καθαρό βάρος: το ήθος που επέβαλες να τηρεί η προσπάθειά σου.Τα πόσα βιβλία έγραψε κανείς, πότε τα εξέδωσε, ποιες μεταφράσεις τα μεταναστεύουν σε μακρινές ξένες γλώσσες και ποιες διακρίσεις τα χειροκροτούν είναι τόσο τρέχοντα, όσο το να πεις ότι μέσα σ' έναν βαρύτατο χειμώνα υπήρξαν και κάποιες μέρες με λαμπρή λιακάδα. Ωστόσο, επειδή αυτό είναι το υλικό της πεπατημένης, που δεν μπορεί να συνεχίσει τη χάραξή της με συνεσταλμένες καινοτόμες επιφυλάξεις, γεννήθηκα στην Αθήνα το 1931. Η παιδική ηλικία πέρασε χωρίς να αναδείξει το «παιδί θαύμα». Το 1949, τελειώνοντας το Γυμνάσιο, υπέκυψα εύκολα στο «πρέπει να εργαστείς», και εργάστηκα στην Τράπεζα της Ελλάδος είκοσι πέντε χρόνια. Ανώτερες σπουδές: η μακρά ζωή μου κοντά στον ποιητή 'Αθω Δημουλά. Χωρίς εκείνον, είμαι σίγουρη ότι θα είχα αρκεστεί σε μια ρεμβαστική, αμαθή τεμπελιά, προς την οποίαν, ίσως και σοφά, ακόμα ρέπω. Του οφείλω το λίγο έστω που της ξέφυγα, την ατελή έστω μύησή μου στο τι είναι απλώς φωνήεν στην ποίηση και τι είναι σύμφωνον με την ποίηση, του οφείλω ακόμα την πικρότατη δυνατότητα να μπορώ σήμερα, δημόσια, να τον μνημονεύω εις επήκοον της πολυπληθούς λήθης. Αυταπαρνητική, παραχωρήθηκα στο ρόλο της μητέρας και με τρυφερή γενναιότητα άκουσα να προσφωνούμαι «γιαγιά». Κυλώ τώρα με ψυχραιμία και χωρίς βλέψεις διαιωνίσεως μέσα σ΄ αυτές τις νέες παρακαμπτήριες του αίματός μου. Κυλώ και, όσο πλησιάζω στις εκβολές, όλο και ονειρεύομαι ότι θα μου πετάξει η ποίηση ένα σωσίβιο ποίημα. Δεν νιώθω δημιουργός. Πιστεύω ότι είμαι ένας έμπιστος στενογράφος μια πολύ βιαστικής πάντα ανησυχίας, που κατά καιρούς με καλεί και μου υπαγορεύει κρυμμένη στο ημίφως ενός παραληρήματος, ψιθυριστά, ασύντακτα και συγκεκομμένα, τις ακολασίες της με έναν άγνωστο τρόπο ζωής. Όταν μετά αρχίζω να καθαρογράφω, τότε μόνον, παρεμβαίνω κατ' ανάγκην: όπου λείπουν λέξεις, φράσεις ολόκληρες συχνά και το νόημα του οργίου, προσθέτω εκεί δικές μου λέξεις, δικές μου φράσεις, το δικό μου όργιο στο νόημα, ότι τέλος πάντων έχει περισσέψει από δικές μου ακολασίες με έναν άλλον, άγνωστο τρόπο ζωής. Τόσο μεταχειρισμένη και υπηρεσιακή είναι η ανάμειξή μου στη δημιουργία. Φύσει ολιγογράφος, εξέδωσα οκτώ ποιητικές συλλογές μέσα σε σαράντα πέντε χρόνια. Η σημασία τους είναι ακόμα συμβατική. Είναι γραμμένη στη λίστα αναμονής των μεγάλων επερχόμενων κυμάτων του μετα-κριτή χρόνου».

Η Κική Δημουλά έχει να επιδείξει και ένα μικρό σε έκταση αφηγηματικό έργο, μία επιλογή του οποίου περιέχεται στο βιβλίο Εκτός Σχεδίου (2005). Κυκλοφορούν, επίσης, η ομιλία που εκφώνησε στην Ακαδημία Αθηνών κατά την τελετή υποδοχής της με τίτλο Ο Φιλοπαίγμων Μύθος (2004) και η ομιλία της στην Αρχαιολογική Εταιρεία με τίτλο Έρανος σκέψεων (2009).

Ο ποιητικός λόγος της Κικής Δημουλά ακολούθησε μια εξελικτική πορεία, με επιδράσεις από την καβαφική ποίηση στο ξεκίνημά του και με βασικά χαρακτηριστικά στοιχεία τη λογοπλαστική τάση και την εικονοπλαστική ενάργεια. Ο προβληματισμός της Δημουλά, σαφώς υπαρξιακός, εκφράζει την αγωνιώδη αναζήτησή της για το νόημα της φθαρτής ανθρώπινης ζωής. Τα θέματα που κυριαρχούν στα ποιήματά της είναι η απουσία, η φθορά, η απώλεια, η μοναξιά και ο χρόνος. Στοιχεία της γραφής της είναι ο γοργός και αιχμηρός στίχος, ο ειρωνικός τόνος με τη χρήση των λέξεων της καθαρεύουσας, της τεχνολογίας, της αργκό ή και νεολογισμών, η φιλοπαίγμων διάθεση με την παράθεση αντίθετων ή ομόηχων λέξεων, η ηθελημένη αμέλεια στη σύνταξη και οι επαναλήψεις.


Πηγή: https://www.sansimera.gr/biographies/663

© SanSimera.gr

Άλλη μια σπουδαία πολυβραβευμένη ποιήτρια, Ακαδημαικός από τις πιο σημαντικές  Ελληνίδες  αλλά και ξεχωριστός  άνθρωπος έφυγε από κοντά μας .
Έχουμε όμως τα ποιήματά της  όλο το συγγραφικό και λογοτεχνικό έργο της να μας διδάσκει και να μας καθοδηγεί/

Την  ευχαριστούμε για όλα , ας αναπαυθεί η ψυχή της σε άλλα ουράνια μέρη.
ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ

Κικής Δημουλά, «Φωτογραφία 1948»

Κρατώ λουλούδι μάλλον.
Παράξενο.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε κήπος κάποτε.
Στο άλλο χέρι
κρατώ πέτρα.
Με χάρη και έπαρση.
Υπόνοια καμιά
ότι προειδοποιούμαι γι’ αλλοιώσεις,
προγεύομαι άμυνες.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε άγνοια κάποτε.
Χαμογελώ.
Η καμπύλη του χαμόγελου,
το κοίλο αυτής της διαθέσεως,
μοιάζει με τόξο καλά τεντωμένο,
έτοιμο.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε στόχος κάποτε.
Και προδιάθεση νίκης.
Το βλέμμα βυθισμένο
στο προπατορικό αμάρτημα:
τον απαγορευμένο καρπό
της προσδοκίας γεύεται.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασε πίστη κάποτε.
Η σκιά μου, παιχνίδι του ήλιου μόνο.
Φοράει στολή δισταγμού.
Δεν έχει ακόμα προφθάσει να είναι
σύντροφός μου ή καταδότης.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
πέρασ’ επάρκεια κάποτε.
Συ δεν φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να ’χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πως όπου να ’ναι έρχεσαι.
Φαίνετ’ απ’ τη ζωή μου
ζωή πέρασε κάποτε.
Από τη συλλογή Το λίγο του κόσμου (1971)

[πηγή: Κική Δημουλά, Ποιήματα, Ίκαρος, Αθήνα 62005, σ. 155-156]
εικόνα