Δευτέρα, 23 Σεπτεμβρίου 2019

ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΜΟΥ



Ένα ποίημα του Πέτρου Λυγίζου για τον πατέρα του

Για τους γονείς που χάνουμe ξαφνικά και δεν πρλαβαίνουμε να τους πούμε πόσο πολύ τους αγαπάμε και ένα μεγάλο ευχαριστώ που μας έκαναν αυτό που είμαστε σήμερα και μας έδωσαν όλα τα εφόδια για να ζήσουμε με αξιοπρέπεια και σύμφωνα με αρχές και ηθικές αξίες !!!

Πέτρου Λυγίζου
Στο σπίτι το βλέμμα του πατέρα
υψώνεται πάνω απ’ το γιασεμί
δρασκελίζει βιαστικά το βουνό
και χάνεται πέρα στον ορίζοντα.
Στην αυλή περπατώ με τα βήματά του
η συκιά πίνει κρυφά απ’ το ποτήρι του,
η πορτοκαλιά ξεράθηκε,
κι αυτός ο Αύγουστος έμεινε πια μονάχος…

Τίποτα…
εκτός από το μισάνοιχτο παράθυρο
που επιμένει να κοιτάζει το απέραντο πέλαγος,
μια συνομήλική του ροδοδάφνη που συνεχίζει να μουρμουρίζει
την υπόκωφη μουσική του βοριά
κι ίσως, τη βαριά σκιά που αφήνει ο χρόνος,
όταν -αδιάφορος, αμείλικτος-
προσπερνά τους ανθρώπους
αποκαλύπτοντας τη μόνη αλήθεια του εφήμερου ταξιδιού μας:
τον θάνατο…

Κι έμεινα πάλι μόνος..
μόνος να ονειρεύομαι, να λαχταρώ, να νοσταλγώ το παρελθόν,
να ταξιδεύω στα παιδικά μου χρόνια
ανάμεσα στα σταφύλια, στα σύκα που ξεραίναμε στο πηγάδι,
ανάμεσα στα κλαριά της ελιάς που κρυβόμουν,
ανάμεσα στο φως της πανσελήνου τις Αυγουστιάτικες νύχτες,
στα κύματα που έλουζαν την εφηβεία μου..

Μεγάλωσα, πατέρα…
Έφυγες όμως λίγο ξαφνικά και…
και δεν πρόλαβα να σου πω ότι..
ότι πάνω απ’ όλα τα παιδικά μου όνειρα,
δέσποζες εσύ,
σαν ελιά προαιώνια,
σαν γιγάντιος περιπατητής του άγριου βουνού,
πιο πολύ, σαν πατέρας…

Δεν κλαίω.
Άλλωστε, το ξέρω, είσαι κοντά μου..
Κι έτσι, απόψε πάλι θα περπατήσουμε μαζί… θέλεις;
Θα σε κρατώ απ’ το χέρι, ναι, όπως με κράταγες εσύ,
θα κατεβούμε το πέτρινο καλντερίμι
κι όπως θα περπατάμε χαρούμενοι,
θα ακούμε την ανάσα του βοριά που θα αντηχεί στα γκρεμισμένα σπίτια
και στο βάθος -ατέλειωτη, δεσποτική, φωτεινή-
θα μας περιμένει η θάλασσα που αγάπησες…

🌹

Copyright © Πέτρος Λυγίζος All rights reserved, 2019
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε φωτογραφία της Στέλλας Σιδηροπούλου

7 σχόλια:

  1. Υπέροχο ποίημα Μαρία μου! Απ’ αυτά που αλλάζουν την ψυχή του ανθρώπου. Απ’ αυτά που ντυμένα στο φως αφήνουν να φτερουγίσει η σκέψη στο τότε.
    Η απουσία, η λύπη, η σιωπή, όσα έζησες μαζί του, η ανακάλυψη της απέραντης αγάπης και ευγνωμοσύνης για όσα σε δίδαξε κρατάνε ζωντανή την μνήμη.
    Κι όσο περνάει ο καιρός θα γλυκαίνει ο πόνος και θα νιώθεις τη δύναμη της αγάπης και την αίσθηση πως σε κρατάει ακόμη απ’ το χέρι. Δεν χάνονται οι άνθρωποι όσο τους σκέφτεσαι
    Να είσαι καλά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ ωραίο το ποίημα Μαρία μου! Σε γεμιζει συγκίνηση από την αρχή ως το τέλος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Τι όμορφο και συγκινητικό!! Να τον θυμάσαι γερό και δυνατό Μαρία μου! Να σαι καλά

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ποσο μας συγκινουν κατι τετοιοι στιχοι Μαρια μου..σε ολους οσους εχουν χασει δικους τους ανθρωπους.
    Ας τους ιχνουμε οσο ειναι κοντα μας την αγαπη μας και να τους το λεμε..
    Να εισαι καλα και να θυμασαι ...καλο φθινοπωρο !!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Το διαβασα και πρωι και συγκινήθηκα!
    Καλημερα μας

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Μου αρέσει να διαβάζω τα σχόλια σας